Ik krijg soms weleens het idee dat ik alleen nog maar dromen aan het verwezenlijken ben. Gisteren was er weer zo een dag. Het spuitbussencollectief Lastplak hield een grote veiling van hun werken van de afgelopen jaren in het Nieuw Rotterdams Cafe op de Witte de Withstraat. Nu volg ik de jongens al een tijdje, ze bestaan dit jaar als collectief 10 jaar, maar behalve werken fotograferen die ik tegenkwam in 010 en omstreken had ik nooit eerder de kans iets tastbaars van hun aan te schaffen. Daar ging dus verandering in komen.
Dag van te voren de financiële reikwijdte in kaart gebracht en die was er niet, boeien zul je zeggen, dacht ik ook. Naar de bank gegaan en mijn portemonix even afgevuld met biljetten en al vast voorgesorteerd op het idee dat ik de komende maand alleen mag (kan) eten om de honger enigszins te stillen. Kunst moet je voelen, het liefst op een lege maag!
Maandag al vroeg naar NRC gegaan om te kijken wat er hing en proberen beetje keus te maken waar voor te gaan. Well dat was nr1 en nr4 en dan nog wat reservekeuzes. Wat schets mijn verbazing als ik na een wandelingetje weer terug kom in de veilingzaal en de veilingmeester geld in ontvangst ziet nemen. Het lijkt erop alsof men al is begonnen met de verkoop voor het begin van de veiling. Lastplak, tja dan gaat altijd alles anders, zo rollen ze. Was trouwens ook de meest hilarische veiling die ik heb meegemaakt. Nou was er maar een andere veiling waar ik was: een van klassiek zilverwerk, maak je geen zorgen ik begeleed mijn moehoeder toen. Maar goed even nagevraagd hoe het zat met de veiling en bleek dus waar, je kon voor de veiling al kopen. Gevraagd of topstukken 1 en 4 er nog waren en dat was zo en in in één knippering van mijn ogen dus die meteen gekocht voor de startprijs. Hebbon!
In ieder geval heb ik weer een droom verwezenlijkt en is ook nog te bekijken ook, ze hangen al aan de muur te pronken. Cheers!

Recente reacties